2020ari

Enare Muniategiren bertsoak Bertsolari aldizkariko zortziko handia atalean

Doinua: Ai gure antzinako

Etxeko danok gagoz
mahai inguru baten
urte zaharra agurtuz
hamabi mahats jaten.
Urte barri on esan,
hasi naz pentsaten
urtea ez da ondo joango
holan bada hasten:
geure buruari ere
guzurrak esaten

Berba potoloz arin
berotzen gara eta,
gure osabak hasi dau
ohiko berriketa.
Kontatu deusku zein dan
aurtengo aldaketa:
“argaldu egingo naz
eginda dieta”
Hori esan dau tripa
kroketaz beteta.

Osabaren atzetik
badator izeko,
aurten ere ez gaitu
hartu ustekabeko.
Oraindik ezpainetan
zigarro bat deko,
urteroko promesa
gero ez beteteko:
“gaurtik aurrera ez dot
gehiago erreko”

Lehengusuon artean
ohi gara konpara
batek diruan gaia
arin dau atara:
“Lan bat lortu behar dot
ona ahal baldin bada”
Baina inkoherentziana
hori ez da akaba
Juergan irten aurretik
eskatu dau paga.

Oraingo ospatu dauz
80 gabon gau,
ez dakit dan ohitura
Zein etxeko arau;
baina, urtero-urtero
entzuten dogu hau:
“Honek azken gabonak
ni ja nagosi nau”
Beti hiltzeko eta
gazteen bera dau.

Familikoak gara
guzurti xamarrak,
edo geure burua
engainatzen txarrak.
Horrela gabiltzanok
gu al gara bakarrak?
Ito egingo gaitu
aldatu beharrak.
Urtea berria da,
ta promesak zaharrak!

Hau konplikatzen ari da

Enare Muniategiren kolaborazioa Bertsolari aldizkariko zortziko handian atalean:

“Saio gutxi izatea izan da gure orain arteko kondena, urtean lau saio asko jota, eta bat guk geuk antolatutakoa. Beti deiren baten zain, urteroko sariketak noiz helduko,… Esan daiteke hori ez dela plazan aritzearen definizioa. Nahiz eta astean birritan bertsotarako batzea eta bertso eskolako dosia barrenak askatu eta asetzeko nahiko eta sobera izan, denok nahi izaten dugu lantzean behin publiko aurrean aritu, oholtzara igo, fokopean jarri, geure burua estutu, tripako korapiloa sentitu…

Baina, halako batean, konturatu ere egin gabe, urtean lau saio izatetik hilean lau saio izatera pasa gara. Pozik egotekoa da, lehen bertso eskolara idazten zuten bertsolari eske, baten bat behar zutela eta edonor joanda ere konforme, baina, orain propio deitzen digute, inoiz entzun gaituztelako edo:

-“Bertso afari bat egin nahi dugu gaztetxean azaroaren 30ean, etorriko zara kantatzera?”

+Ederto. Egun horretan libre nago bai, bertan egongo naiz (agendan begiratzeko beharrizanik ere ez dut, baina interesantearena egitearren erantzuten dut horrela).

Bertso eskolan terapian aritu garenean, eta denok gaudenez momentu erdi antzekoan, sentimendu eta egoera jakin batzuetan denok bat gatozela argi dago. Eta kontua da plazan aritzeak dena ez duela ona, esate baterako, goizaldeko orduetan etxeratzea, gidatu behar izatea, beti aurpegi ona jartzea, etab. Gainera, errealitatearekin egin dugu topo, noiz kendu digute “oraindik gaztea da eta egingo du” etiketan babestuta hanka sartzeko aukera?, orain arte espero izan ez dena espero dute, presioa eta gugandik espero dena gorakadan doaz, esperientzia gutxiago izanda kantukideen besteko maila erakustea espero dutela sentitzen dugu, koaderno aurrean jartzeko beharrizana, inoiz baino lan handiagoa egiteko beharrizana, eta saioan kantatzea merezi duzula demostratzeko beharra sentitzen dugu. Aurrekoan bertso eskolan baten esan zuen bezala, “hau konplikatzen ari da”.